Leczenie operacyjne
Leczenie operacyjne guzów przysadki najczęściej przeprowadza się z dostępu przez przewód nosowy i zatokę klinową. Zazwyczaj wykorzystuje się endoskopy sztywne o średnicy 3–4 mm z obrazowaniem w jakości HD, co umożliwia precyzyjne odróżnienie guza od zdrowej tkanki i bezpieczne usunięcie go przy zachowaniu nienaruszonych struktur nerwowych oraz naczyniowych. Tą metodą operuje się obecnie do 95 % chorych.
Metoda mikrochirurgiczna, bazująca na wziernikach nosowych i mikroskopie stereoskopowo-operacyjnym, ma udokumentowaną skuteczność, lecz stopniowo ustępuje miejsce metodzie endoskopowej z powodu jej zalet i większych możliwości operacyjnych, których pozbawiona jest metoda mikrochirurgiczna. Zabieg przeprowadza się w krótkotrwałym znieczuleniu ogólnym.
Powikłania po zabiegu zdarzają się bardzo rzadko. Do najczęstszych należą: – niedoczynność przedniego płata przysadki (1-5%),
- przejściowy nieżyt nosa,
- przewlekłe lub ostre zapalenie zatok (10-15%),
- przejściowa moczówka prosta, czyli niedoczynność tylnego płata przysadki (5-10%).
- rzadziej (w 1–4 % przypadków), występują takie komplikacje jak: infekcje, włącznie z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, płynotok nosowy, krwotok z nosa, pogorszenie widzenia, zaburzenia ruchów gałek ocznych, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, trwała moczówka prosta czy uszkodzenia naczyń mózgowych. Powikłania śmiertelne są wyjątkowo rzadkie i szacuje się je na 0,1–0,5 % [1,3-5]. Skuteczność leczenia oraz odsetek powikłań zależą od doświadczenia chirurga i ośrodka. Zaleca się, aby referencyjne centra wykonywały co najmniej 50–100 takich operacji rocznie.
Radioterapia
Radioterapię rozważa się w przypadku niedoszczętnie usuniętych, naciekających makrogruczolaków wykazujących progresję w kolejnych badaniach kontrolnych, a także w przypadku utrzymującego się nadmiernego wydzielania hormonów po operacji mikrogruczolaków czynnych oraz w nawrotach lub wówczas, gdy mikrogruczolaki są nieoperacyjne z przyczyn medycznych [3].
Program lekowy
Program lekowy to forma świadczenia zdrowotnego, która obejmuje leczenie pacjentów z wykorzystaniem innowacyjnych i kosztownych substancji czynnych, które nie są finansowane w ramach standardowych świadczeń gwarantowanych. Każdy program lekowy zawiera szczegółowy opis, który obejmuje: kryteria kwalifikacji pacjenta do leczenia, kryteria wyłączenia z programu, schemat dawkowania leków oraz sposób ich podawania, wykaz badań diagnostycznych, które są wymagane do kwalifikacji pacjenta oraz do monitorowania leczenia.