Rodzaje nowotworów

Rak sromu należy do nowotworów, o których wciąż mówi się zbyt rzadko. Choć choruje na niego stosunkowo niewiele kobiet, rozwija się skrycie i przez długi czas może nie dawać jednoznacznych objawów. Najczęściej dotyczy osób  po 60. roku życia, a u części z nich rozpoznanie stawiane jest dopiero w zaawansowanym stadium. Tymczasem wczesna diagnoza znacząco poprawia rokowania. Warto więc wiedzieć, jak rozwija się ten nowotwór, jakie wyróżnia się jego typy i dlaczego w wielu przypadkach kluczową rolę odgrywa wirus HPV.

Rodzaje nowotworów sromu

Rak sromu to nowotwór złośliwy zewnętrznych narządów rodnych kobiet – warg sromowych i łechtaczki. Nowotwór ten występuje rzadko, stanowiąc 2,5–5% wszystkich złośliwych nowotworów narządów płciowych u kobiet i dotyczy najczęściej kobiet po 60. roku życia. U około 40% pacjentek rak sromu jest rozpoznawany w zaawansowanym stadium choroby.

W klasyfikacji nowotworów sromu wyróżnia się:

• zmiany pochodzenia nabłonkowego (w ok. 90% przypadków jest to rak płaskonabłonkowy);
• zmiany pochodzenia nienabłonkowego (drugim najczęstszym nowotworem sromu są czerniaki — ok. 5–10% przypadków). 

W przypadku raka płaskonabłonkowego sromu wyróżnia się dwie postaci choroby, różniące się etiologią, obrazem kliniczno-morfologicznym, przebiegiem i rokowaniem:

• rak sromu związany z infekcją wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV, human papilloma virus) – stanowi około 30% przypadków i jest poprzedzony infekcją dolnego odcinka narządu płciowego, głównie wirusami HPV 16, HPV 18. Stanami przednowotworowymi, które prowadzą do rozwoju raka sromu są zmiany typu VIN (vulvar intraepithelial neoplasia) związane z infekcją wirusem brodawczaka ludzkiego;
• rak sromu niezwiązany z infekcją HPV – występuje w około 70% przypadków, rozwija się u starszych kobiet i jest związany najczęściej z mutacją w genach p53.